1. مواد فلزی
چدن: برای محیط‌های-فشار، نرم- پایین و خنثی (مانند آب و هوا) مناسب است، اما مقاومت آن در برابر خوردگی ضعیف است و به دلیل اکسیژن یا الکترولیت‌های محلول در محیط، مستعد زنگ زدگی است. در محیط های{3}}با شوری بالا مانند آب دریا به سرعت خورده می شود.
فولاد ضد زنگ (مانند 316L): دارای مقاومت در برابر خوردگی قوی است و می تواند در برابر مواد شیمیایی مختلف (از جمله محلول های حاوی یون های کلرید) مقاومت کند و برای سناریوهای سخت مانند مهندسی شیمی و نمک زدایی آب دریا مناسب است.
فولاد آلیاژی (مانند فولاد آلیاژی کروم-مولیبدن): عملکرد پایداری در محیط‌های-دما و فشار{2} بالا دارد. به عنوان مثال، در خطوط لوله با فشار بالا-واحدهای ترک خوردگی کاتالیزوری در پالایشگاه‌های نفت، دریچه‌های فولاد آلیاژی کروم-مولیبدن می‌توانند در برابر حرارت بالا-دما و نوسانات فشار مقاومت کنند.
آلیاژهای مبتنی بر نیکل{0}}: آنها دارای مقاومت بسیار عالی در برابر-درجه حرارت بالا و-فشار بالا هستند که آنها را برای شرایط کاری شدید مانند نیروگاه‌های هسته‌ای و راکتورهای{3}در دمای بالا مناسب می‌سازد.
2. مواد غیر فلزی-
لاستیک (مانند لاستیک نیتریل): مقاومت خوبی در برابر روغن دارد، اما در محیط های اسیدی اکسید کننده قوی مستعد خوردگی است. برای حمل و نقل عمومی نفت مناسب است.
پلاستیک ها (مانند PTFE): آنها تقریباً در برابر خوردگی همه مواد شیمیایی مقاوم هستند و انتخاب ایده آلی برای حمل و نقل محیط های بسیار خورنده مانند اسید سولفوریک غلیظ در صنایع شیمیایی هستند.
سرامیک‌ها (مانند سرامیک‌های آلومینا): دارای سختی بالا و مقاومت در برابر سایش قوی هستند، که آنها را برای سناریوهای سایش بالا مانند حمل و نقل دوغاب در معادن مناسب می‌کند.
